Bigot

E keqja është që në shqip ne nuk kemi asnjë fjalë me të cilën të përkthejmë termin “bigot”. Unë u përpoqa me “google translate” dhe më doli “fanatik.” Jo, “bigot” nuk është fanatik. Më pranë kuptimi është me fjalën “racist”, por edhe ky nuk është i saktë. Bigot është një njeri që padrejtësisht urren një grup njerëzish të tjerë; ose që nuk pranon si të barabartë pjestarët e një ose disa grupeve të caktuara për shkak të racës, fesë, përkatësisë etnike apo krahinore, etj.

Për shembull Maks Velo. Maks Velo është shembull i shkëlqyer i një njeriu që mund ta quash me plot gojën BIGOT.

Natyrisht, Velon mund ta quash “anti-verior”, “anti-islamist”, “anti-shqiptar” dhe shumë anti të tjera. Por asnjëra nga këto nuk e përcakton atë aq saktë sa fjala “bigot”. Bigot nënkupton dikë që niset nga parimi se një grupim njerëzish janë më superiorë, ose më inferiorë se një grup tjetër, për shkak të një përkatësie të caktuar. Përkatësia mund të jetë çfarëdo – kombëtare, etnike, apo krahinore, ngjyrë e lëkurës, formë apo ngjyrë e syve, lartësi e shtatit, spërdredhje ose e flokëve, dialekt në të folur, besim apo mosbesim fetar, parapëlqime për ekipe futbolli.

Bigotizmi është i lidhur ngushtë me racizmin, diskriminimin dhe paragjykimin, me vlerësimin e individëve në bazë të karakteristikave imagjinare të të gjithë grupit. Në shqip kjo përkthehet me shprehjen “i fut të gjithë në një thes”. Për shembull, Maks Velo s’e ka për gjë që t’i fusë të gjithë në një thes, ose t’i ndajë të gjithë sipas thasëve që ka në kokë. Një thes e mbush me veriorë, një tjetër e mbush me jugorë. Pastaj, nuk mjaftohet me këtë, por krijon thasë të tjerë: thasë me muslimanë, me ortodoksë, me katolikë. Pastaj iu ve etiketa thasëve: thes i mirë, thes i keq. Thes me hajdutë, thes me të ndershëm. Thes me terroristë, thes me tolerantë. Thes me të qytetëruar, thes me njerëz të egër. Thes me drogaxhinj, thes me punëtorë. Thes i dashur, thes i urryer.

Logjikës prej bigoti të Maks Velos nuk mund t’i përgjigjesh me logjikë prej bigoti. Nuk mund t’i thuash Maks Velos që i ka vënë etiketat e thasëve gabim, që thesi që ai ka etiketuar si “thes i mirë“ duhet të jetë “thes i keq” dhe anasjelltas. E keqja nuk qëndron te etiketimi i gabuar i thasëve. E keqja qëndron te ideja e përdorimit të thasëve, pra qëndron që në thelbin e logjikës prej bigoti të Maks Velos apo të kujtdo tjetër. Pra nuk mund t’i përgjigjesh një logjike të gabuar me një logjikë po aq të gabuar. Nuk mund t’i përgjigjesh as me argumentin që te “thesi i keq” i Maks Velos ka shumë shembuj njerëzish të mirë, njerëzish të qytetëruar. Këtë logjikë Maks Velot nuk e marrin vesh.

Fatkeqsisht, nuk është vetëm Maks Velo bigot. Më parë kam shkruar që shumë nga ne shqiptarët jemi racistë. Tani e pranoj gabimin. Duhet të kisha përdorur që atëherë fjalën bigotë. Sidoqoftë, dua të përsëris që ka ardhur, ose ka kaluar koha, që ta pranojmë këtë problem dhe t’i drejtohemi atij, si shoqëri me dëshirën dhe vullnetin për ta luftuar. Përndryshe do t’i kemi punët pisk.

Reagimet ndaj komenteve prej bigoti të Maks Velos ishin më së shumti bigotiste. Disa me dëshirën e mirë për të mbrojtur pastërtinë dhe virtutet e veriorëve, ose të muslimanëve. Të tjerët me batakun e argumentave të qelbur që edhe jugorët dhe ortodoksët nuk janë më të mirë, ose janë më të këqinj.

Bigotizmi te Maks Velot dhe te shumë shqiptarë mbizotëron në qëndrimin ndaj krahinave – të gjitha krahinave, ndaj feve, të gjitha feve, ose mungesës së tyre, me qëndrimin ndaj grave, homoseksualëve, egjiptianëve, romëve, arumunëve, serbëve, grekëve, maqedonasve, afrikanëve, kinezëve, çifutëve, çekëve, fshatarëve, provincialëve, katnarëve – në një popullsi çuditërisht të vogël gjen aq forma racizmi sa të merren mendtë. Bigotizmi vërtitet haptazi nëpër mediat shoqërore dhe faqet e gazetave, me ngrefje për superioritetin e shqiptarëve, lashtësinë e shqiptaro-iliro-pellazgëve, parësinë e gjuhës shqipe, e turli budallëqesh të tjera pa mbarim. E gjen te përpjekjet qesharake për t’i nxjerrë shqiptarë të gjithë personalitetet e kulturës dhe shkencës botërore dhe për t’i sharë me rrënjë e degë futbollistët që nuk pranojnë të luajnë me përfaqësuesen e Shqipërisë apo të Kosovës.

Prandaj ajo që thotë Velo nuk të çudit shumë. Të revolton, t’i sjell zorrët te goja, por nuk të çudit. Ajo që të çudit është se si një gazetë serioze si Mapo vazhdon ta konsiderojë Velon si intelektual dhe ta botojë fjalë për fjalë. Velo është njeri i mbaruar nga ana intelektuale. Ai është i matufepsur. Një njeri që dërdëllit budallëqe të tilla tregon mirëfilli që nuk ka asnjë lidhje me zhvillimet intelektuale të botës të paktën këto 50 vjetët e fundit. Intelektualisht, Velo është një matuf që s’ngre dot pantallonat.

Bigotizmi i tipit të Velos mund të pritet, për shembull, nga një njeri që nuk di asnjë gjuhë të huaj; që nuk lexon, nuk dëgjon, dhe nuk ia ka idenë se ç’bëhet përtej urës së Dalanit, për një kokëtharë që s’ka lidhje me asnjë njeri të mençur dhe që e kalon kohën duke pirë raki me fërgesë. Por nuk mund të pritet nga një njeri që mbahet si intelektual.

Nëse Mapos do t’i trokiste në derë një batakçi dhe t’i thoshte fjalë për fjalë broçkullat që ka lëshuar nga goja Maks Velo, me siguri që redaktorët do ta kishte nxjerrë me shqelma përjashta dhe s’do t’iu kishte shkuar për asnjë çast mendja ta botonin. Por Mapo ia boton Velos të njëjtat fjalë sepse Velo mbahet si intelektual, si pasuri e kombit. Pikërisht këtu qëndron gabimi i Mapos. Velo nuk është intelektual dhe nuk duhet konsideruar si i tillë. Ai mund të ketë qënë dikur intelektual. Ndërsa sot është thjesht një Bigot i Matufepsur dhe atij i duhet kushtuar po aq vemendje sa meriton një bigot i matufepsur. As më shumë, as më pak.

Këtu s’bëhet fjalë për liri të shprehuri. Nuk bëhet fjalë as për të qënë “korrekt politikisht”. Këtu bëhet fjalë për të qënë në rregull nga trutë e kokës. Nëqoftëse dikush është matufepsur – dhe është krejtësisht e pranueshme që një njeri, qoftë nga mosha, qoftë për shkaqe të tjera, edhe do matufepset – atëherë gazeta s’ka asnjë detyrim moral që ta botojë. Ne mund të na vijë keq për Velon, të kujtojmë me nostalgji kohën kur atij i punonte mendja në rregull (nëqoftëse vërtet ka pasur një kohë të tillë), por jo më shumë se kaq.

Ndërkohë duhet t’i vemë gishtin kokës dhe të mendojmë seriozisht se sa nga bigotizmi dhe matufepsja e Velos na ka mbetur neve vetë në kokë. Sepse kam frikë se na ka mbetur goxha.

Si fillim, le të përpiqemi ta kuptojmë përkufizmin e fjalës “bigot” dhe ta fusim atë në fjalor.

Kush do t’i dalë përpara Papës në Shqipëri?

Nga Rubrika “Në 70 vjetorin e çkërdhimit të Vendit”

Sipas Federiko Lombardit, drejtor i zyrës së shtypit të Vatikanit, qëllimi i parë i vizitës së Papës në Shqipëri do të jetë nderimi i viktimave të komunizmit. Qëllime dytësore do të jenë theksimi i marrëdhënieve të mira midis krishterimit dhe islamit dhe kujtimi i Nënë Terezës.  

Qofsha i gabuar, por qëllimi kresor i vizitës së Papës duket sikur po anashkalohet nga shtypi shqiptar. Ndoshta ata që janë në pushtet nuk kanë shumë qef që t’i vihet kaq shumë theks nderimit të viktimave të komunizmit, në një kohë kur ata janë përfshirë në një fushatë për nderimin e shkaktarëve të këtyre viktimave, duke përfshirë edhe kryekriminelin Enver Hoxha.

Pritja e Papës që tani është mbushur me hipokrizi e maskarallëk. Zyrtarisht duhet të dalë Kryeministri që mbyll sytë ndaj hosanave që po i bëhen Enver Hoxhës dhe bandës së tij me rastin e 70 vjetorit të ardhjes në pushtet të Partisë Komuniste Shqiptare. Por mund ta prese edhe kryetari i Kuvendit Popullor, Ilir Meta, bashkë me ministrin e Drejtësisë Nasip Naço dhe tufat e pinonierëve të Enverit, të rinj e pleq, që po mbushin kohet e fundit faqet e gazetave dhe ekranet me ngjyrën e gjakut shqiptar të derdhur nga komunistët. Ndoshta do të ketë edhe historianë si puna e Paskal Milos e politikanë si Gramoz Ruci. Në këtë rast s’do të bënin keq ta mbushnin sheshin me njerëz të besuar të Partisë, veteranë dhe të rinj të apasionuar pas idealit komunist, sepse këta do të ishin të gjithë gati për të duartrokitur. S’do ishte keq të vinin edhe ndonje “Albanian Celebrity” si puna e Nexhmije Hoxhës, si për t’i vënë kapak gjithë muhabetit.

Nuk di se çfarë efekti mund të ketë nderimi që poi u bën Papa viktimave të komunizmit (bulevardi kryesor qënka mbushur me portrete priftërinjsh të vrarë, a thua këta janë të vetmit) kur përballë tij do të jenë përkrahësit e flaktë të atyre që i shkaktuan këto viktima. Një gjë dihet me siguri – sapo Papa t’i hipë avjonit për t’u kthyer në Vatikan, qeveritarucët shqiptarë do t’i rikthehen punës për përgatitjen e festimeve të 70 vjetorit të çkërdhimit të vendit. Dhe s’kanë faj, do të kenë humbur një ditë të vyer nga puna e tyre intensive dhe realizimi i detyrave të planit.

Barcelona – shënime udhëtimi (Pjesa e parë)

Zakonisht, përpara se të shkoj në një qytet, bëj një plan të detajuar të muzeve dhe vendeve që dua të vizitoj atje bazuar në njohuritë e mija paraprake dhe në këshillat e udhëtarëve të tjerë që tani i gjen me bollëk në Internet. Por për Barcelonën nuk parapërgatita asgje. Përse e bëra këtë gabim?

Nuk e di. Ndoshta ngaqë udhëtimi në Europë këtë verë përfshinte shumë pika të tjera. Ndoshta ngaqë mendova se atje do të kaloja një javë dhe do të kisha kohë të planifikoja me të mbërritur. Por ndoshta edhe ngaqë nuk kam qënë ndonjëherë i tërhequr fort nga kultura spanjolle – me përjashtim të Servantesit dhe Dalisë. Për Spanjën unë kam pasur njohuri të cekta, ndërsa për Barcelonën dija shumë pak – kryesisht që ishte qendër e kulturës katalane, që kishte nxjerrë një arkitekt të famshëm, Gaudin, dhe që, natyrisht, dominonte futbollin europian. Prandaj veç Gaudit dhe Camp Nou-t, s’prisja të shihja ndonjë gjë të madhe.

Që në aeroport kuptova se gabimi i bërë duhej korrigjuar urgjentisht. Kisha mbërritur në një qytet të mrekullueshëm, me hapësira dhe art pafund. Duke pritur të dilnin valixhet nga avjoni mësova se është i qyteti i pestë më i madh i Europës, pas Londrës, Parisit, Romës dhe zonës industriale të Ruhrit. Ka një histori të vjeër dhe tepër interesante, një botë shpirtërore krejt unike, dhe një kombinim të përsosur midis antikes dhe modernes. Për vizitorin qyteti është një thesar gjigand që pret të eksplorohet.

1.      BCN dhe Gaudi

Gaudi është qytetari më i rëndësishëm në historinë e Barcelonës. Është, si të thuash, mishërimi i shpirtit të atij qyteti. Një tregues i rëndësisë së Gaudit janë turmat e pafund të turistëve që vërtiten nëpër qytet sa nga një vepër e tij në tjetrën, duke hapur kuletat pa kursim dhe duke shkrepur aparatet fotografikë çdo sekondë.

Antoni Gaudi është një nga superstarët e arkitekturës botërore. I lindur në mes të shekullit të 19të, mbahet si ushtruesi më i njohur i Modernizmit Katalan, me vepra që pasqyrojnë tre pasionet më të mëdha të jetës së tij – arkitekturën, natyrën, dhe fenë.

E nisëm gjurmimin e veprave të Gaudit duke kërkuar Casa Batllo në Passeig de Gracia që rrezaton nga Plaza de Catalunya (një nga sheshet kryesore të qytetit). Diku në krah të majtë dallohet qartë i mbiquajturi Blloku i Mospërputhjes (Manzana de la Discordia), që përbëhet nga ndërtesa të projektuara prej katër arkitektëve modernistë: Lluis Domenech i Montaner, Antoni Gaudi, Joseph Puig i Cadafalch dhe Enric Sagner. Secili arkitekt ka pasur kokën e vet, prandaj ndërtesat nuk përputhen as me njëra tjetrën dhe as me lagjen përreth. Megjithatë, ato përputhen si vlera artistike dhe përbëjnë një tërheqje për turistët. Veçanërisht Casa Batllo e Gaudit, që dallohej qartë edhe nga stili, edhe nga numri i njerëzve të grumbulluara përpara saj.

Rreth 500 metra me tutje ndodhet një nga kryeveprat e Gaudit – La Pedrera. 

Kronologjikisht projekti i fundit i arkitektit, ajo është konceptuar si ndërtesë me apartamente për të varfërit, qeraja e të

cilës do të paguhej pjesërisht nga bashkia. Gaudi e bëri aq të bukur, saqë s’mund t’iu lihej të varfërve – iu kaloi turistëve.



Per fat të keq këtë vit fasada e saj po restaurohej, kështuqë patëm mundësi të shijonim vetëm terracën e famshme dhe pjesën e brendshme, apartamentet, të cilët flisnin shumë për mënyrën e jetesës në fillim të shekullit të njëzetë.

  

Padyshim kryevepra e Gaudit, ajo që ka përpirë gjithë frymëzimin dhe gjenialitetin e tij, është

Sagrada Familia, një kishë gjigande e filluar në 19 mars 1882 dhe që vazhdon të ndërtohet edhe sot e kësaj dite.

 

 Sagrada Familia do të thotë Familja e Shenjtë, dhe koncepti i familjes së shenjtë është në qendër të krijimit.
 Vizitori i Sagradës nuk di me çfarë të mahnitet më parë, me pamjen e jashtme imponuese, me detajet e pafund në të katër anët, me simbolizmin, apo me pjesën e brendshme që të le pa frymë.

Gaudi nuk shkëput asnjëherë dashurinë për natyrën nga pasioni i tij per fenë. Kolonat në pjesën e brendëshme të kishës përfaqësojnë pemët dhe degët e tyre – ato nuk vazhdojnë drejt, por hapen në forma nga më spektakularet. 

 

 Edhe nga jashtë gjen me shumicë motive të pemëve, frutave, zogjve dhe kafshëve, të gjithë natyrës.

 

Sagrada përdoret më tepër si atraksion turistik se sa si faltore. Besoj se mbi 90 përqind e njerëzve që hyjnë aty në një ditë të zakonshme paguajnë për të parë mrekullinë krijuese të Gaudit dhe jo për t’u lutur, megjithëse simbolizmi fetar mbizotëron në çdo detaj. 

Thuhet se një nga arsyet përse Sagrada Familja nuk përfundohet, megjithë përparimin e teknologjisë, është ngaqë Barcelona mendon se ashtu siç është mund të shfrytëzohet më mirë për turizëm. Ekonomia mbi të gjitha.

Në pjesën e bodrumit të kishës (crypt) është organizuar një muze interesant që shpjegon me hollësi procesin e krijimit të Sagradës nga Gaudi, maketet dhe projektet e tij pafund. Mua m’u duk si një shkollë e përsosur për arkitekturën.

 Një tjetër mrekulli e Gaudit është Park Guell. Konti Eusebi Guell duhet të ketë qënë një nga njerëzit më të pasur të Barcelonës. Në dallim nga ca njerëz të pasur në nja dy vende që njohim ne, Guell e përdorte pasurinë edhe për të bërë diçka të bukur. Natyrisht, ai kishte gjetur Gaudin, të cilit i kishte dhënë liri të plotë krijuese. Dhe Gaudi duket se e ka përdorur pa kursim lirinë e tij, pasi në Park Guell duket qartë që fantazia e arkitektit të madh nuk ka kufizime.

Parku është ndërtuar në një kodër të quajtur EL Carmel, në lagjen Gracia të Barcelonës dhe kap një sipërfaqe prej 17 hektarësh. U mendua fillimisht si një bllok banimi ku do të ngriheshin rreth 60 shtëpi, por si duket projekti nuk eci. Vetëm dy shtëpi përfshihen sot

në këtë park që gjithsesi është i mrekullueshëm dhe mbrohet nga UNESCO për vlerat e vete artistike dhe arkitektonike.

Dy fjalë shtesë për Gaudin dhe marrëdhënien e tij me Zotin. Gaudi padyshim ka qënë një arkitekt dhe artist gjenial dhe ishte i bindur që gjenialiteti dhe frymëzimi i tij buronin drejtpërdrejt nga i plotfuqishmi. Prandaj edhe pjesën më të madhe të veprës dhe jetës së tij ia përkushtoi pikërisht Zotit dhe fesë. Një ditë në vitin 1926, kur ishte 74 vjeç dhe tepër i njohur në të gjithë botën, Gaudi po kthehej në shtëpi nga kisha ku shkonte rregullisht për t’iu falur Zotit. I menduar siç ishte, e përfshin një tramvaj dhe e hedh në cep të rrugës. Disa kalimtarë iu afruan, por nuk e njohën kush ishte. I kontrolluan xhepat dhe nuk i gjetën asnjë dokument. Atëherë, duke menduar se ishte ndonjë i varfër i pastrehë, e morën dhe e çuan në një spital për të varfërit. Aty ai vdiq i vetmuar, pa asnjë njeri të dashur përreth, si një varfanjak pa asnjë qindarkë në xhep. Sot veprat e Gaudit janë tërheqja kryesore për visitorët e Barcelonës. Ato i sjellin qytetit dhe qytetarëve katalanas miliona euro të ardhura, punësojnë me mijëra njerëz dhe kënaqin me qindra-mijëra të tjerë.

Galeria e Horrave – Njihuni me Papët

Stephen Van Eck

As vetë katolikët nuk i njohin si duhet Papët e tyre. Po t’i njihnin, me siguri që do të çuditeshin me numrin e madh të palaçove dhe horrave që e kanë zënë historikisht atë vend pune. Dhe po të pyesnin Pse, do të rrezikonin të humbisnin besimin te fjala e pagabueshme e Shpirtit të Shenjtë. Më poshtë jepet një përmbledhje e disa prej rasteve më interesante. Kini parasysh se asnjë prej tyre nuk është shpallur ndonjëherë “Antipapë“ – një tjetër grup horrash që kanë hipur në fron me rrugë të paligjshme – këta këtu janë të gjithë të ligjshëm. Megjithatë, vështirë të imagjinohet se si të paligjshmit mund të kenë qënë më të këqinj se këta.

Shën Kallikstus (217-222) – Kur banka e krishterë që ai drejtonte humbi shuma të mëdha parash në, ua vuri fajin çifutëve dhe ia plasi sherrit në mes të një sinagoge. Shpalli se pronarët kishin të drejtë ligjore, si në martesë, që të bënin seks me skllevërit. U përmbys nga një grup kundërshtarësh, të cilët e kapën dhe mbytën në pus.

Shën Fabiani (236-250) – U zgjodh Papë sepse i ndaloi një pëllumb në majë të kokës, gjë të cilën njerëzit e morën si shenjë hyjnore. (Është e vërtetë, dikur Peshkopët zgjidheshin me votë të drejtpërdrejtë nga populli).

Shën Marcelinus (296-304) – Bëri gabimin e pafalshëm që i dorëzoi arkivat e Kishës autoriteteve romake. Gjatë një ceremonie publike iu ofroi temjan perëndive romake. Sinodi nuk e hoqi dot qafe, megjithëse më vonë ai i pranoi mëkatet. Megjithatë, e kanonizuan. Më vonë Augustini e mohoi që ai kishte bërë mëkate, ndërkohë që ngriti pretendimin arrogant se mëkatin e një Pape mund ta gjykojë vetëm Papa vetë.

Shën Leo i Madh (440-467) – Përse mbahet si i madh? Sepse i mbushi mendjen Atilës së Hanëve që të mos plaçkiste Romën. Por kisha nuk e tregon të gjithë historinë, domethënë që marrëveshja ndodhi pas Betejës së Troyes, kur Hatilës i ishte shkatërruar ushtria, dhe kur për t’u bindur u desh të premtoheshin edhe shuma të mëdha. Gjithashtu mbahet si hero edhe se i mbushi mendjen Gjenserikut që të mos e vandalizonte Romën, por vetëm sa ta plaçkiste. Leo ka pasur rol kyç në shpalljen e Doktrinës Petrinë, sipas të cilës Kisha e Romës kishte përparësi mbi gjithë Krishtërimin. Në vitin 445 ai arriti të bindte Perandorin që ta pranonte Doktrinën, dhe pastaj e ratifikoi në Këshillin e Kalkedonin. (Që nga ajo kohë fillon zyrtarisht edhe numërimi i Papëve). Së fundi, ai shpalli mëkat edhe seksin brenda martesës.

Stefani II (725-757) – Fallsifikoi dokumentin e Donacionit të Shën Pjetrit, duke i kaluar në mënyrë të paligjshme autoritetit të Papës një sipërfaqe të mëdha tokash të quajtura Toka Papore. Këtë mashtrim e hëngri edhe Pepini (i Shkurtër, Mbreti i Frankëve), i cili, së bashku me Sharlemainin pranuan të mernin rolin krahut të fortë të pushtetit papor.

Adriani I (772-795) – Është përgjegjës për Donacionin e Kostandinit, document tjetër i fallsifikuar që i kalonte Kishës pjesën më të madhe të Italisë. Kur u zgjodh ai ishte thjesht dhjak.

Stefani IV (986-7) – Nxorri përpara gjyqit kufomën e pararendësit të tij Formosus me akuzën se ishte zgjedhur në mënyrë të parregullt. (Ai në fakt ishte zgjedhur në mënyrë të njëzëshme). Pastaj, i preu kufomës tre gishtërinjtë e përdorur për Bekim, dhe e hodhi pjesën tjetër të trupit në ujë.

Serxhio III (904-911) – Vrau pararendësin. Kurvar me nam; dashnorja e tij zemërkeqe Teodora bënte ligjin bashkë me vajzën e saj zemërkeqe Marozia, e cila vrau Papën Xhon X. Djali i saj kopil u bë Papa Xhoni XI (931-936), hyri në burg dhe…

Papa Gjoni XII (955-963) – Papa adoleshent. Ktheu në kuplara Pallatin Apostolik Lateran; mburrej se adhuronte Satanin në altar; krenohej që kishte bërë seks me të ëmën dhe motrat.

Leo VIII (963-964) – Vdiq duke bërë seks.

Silvesteri II (999-1003) – Ishte nga ata që vunë në përdorim mashtrimin ndërrimit të mijëvjeçarit për t’i bindur njerëzit se botës i kishte ardhur fundi dhe do të shpëtonin vetëm po t’i dhuronin prona Kishës. Kur botës nuk i erdhi fundi, as që ua vuri veshin kërkesave të atyre që kishin mbetur me gisht në gojë. (Të njëjtën dredhi, vetëm se në shkallë më të vogël, kishte përdorur edhe Shën Gregori i Madh në vitin 500).

Adriani IV (1154-1159) – Anglez. I dhuroi Anglisë Irlandën, megjithëse kjo nuk ishte prona e tij, duke përgatitur kështu teatrin e konflikteve dhe viktimave shekullore.

Inocenti II (1198-1216) – Emër vërtet ironik. Papa më i pushtetshëm në botë. Ndër bëmat e tij: Filloi Inkuizicionin; këshilloi Mbretin Xhon të anullonte Manja Kartën (madje edhe i kërkoi Mbretit të Francës të pushtonte Anglinë për këtë punë); nxiti masakrën famëkeqe të Albigensianit, për të cilën kujtohet me thënien famëkeqe: “Vritini të gjithë - Zoti do t’i njohë të vetët.” Në fund fare, tha ca fjalë të mira për Kryqëzatën e Fëmijëve, duke e përdorur atë për të nisur një tjetër Kryqëzatë, atë për të rriturit.

Grigori IX (1227-1240) – Zyrtarizoi përfundimisht Inkuizicionin.

Martini IV (1281-1289) – Hante ngjala si i babëzitur, derisa i plasi stomaku dhe vdiq.

Shën Celestini IV (1294) – Një hermit dhe asket shumë i admiruar që u zgjodh Papë, por që shumë shpejt provoi se nuk i përballonte dot përgjegjësitë administrative (për të mos përmendur se sa i paditur ishte nga ana ligjore). Sidoqoftë, filloi t’ia shpërndante pasurinë e Kishës të varfërve, duke vulosur kështu fatin e vet. Kardinali Benedeto Gaetano arriti të instalonte një tub në dhomën ku ai flinte, përmes të cilit i fliste natën: “Unë jam Shpirti i Shenjtë. Hiq dorë nga Papati.” Ai i gjori e hëngri dhe dha dorëheqjen, ndërsa Gaetano u bë …

Papa Boniface VII (1294-1303) – Një tjetër emër ironik që do të thotë “bamirësi”. Papa i ri hodhi Celestinën burg, ku ky vdiq i harruar. Boniface na ka dhuruar dekretin “Unam Sanctam”, sipas të cilit të gjithë njerëzit shpalleshin subjekte të Papës. Një nga thëniet e tij më të famshme: “S’ka përfitim që s’i kemi nxjerrë kësaj fabulës së Krishtit.” Kur vdiq e gjykuan dhe dënuan pas vdekjes për pederasti dhe vrasje.

Gregori IX (1370-1378) – Pajtoi me pagesë Robertin e Gjenevës, Kasapin e Cezenës, që të bënte kasaphanë në shtetet e rebeluara papale. Thirrja e Robert Kasapit në betejë: “Gjak, sa më tepër gjak.”

Urbani VI (1378-1389) – “Urbani i Tmerrshëm”. Natyra e tij e egër dhe shpesh herë e papërmbajtur i bindi Kardinalët që ishte i çmendur, prandaj ata u përpoqën ta rrëzonin. Por iu mungonte mekanizmi ligjor. U zëvendësua për një kohë të shkurtër nga Kasapi i Cezenës ose Antipapa Klementi VII – tjetër emër ironik. Thuhet se ka vrarë pesë Kardinalë që e kundërshtonin.

Aleksandri VI (1492-1503) – Nga familja famëkeqe e Borxhave, familja e parë mafjoze. E mori pushtetin me rryshfet, megjithëse nuk është konsideruar ndonjëherë anti-papë. Dihej që kishte katër fëmijë të paligjshëm, që të katërt të kalbur moralisht. Organizonte rregullisht orgji në Vatikan.

Leo X (1513-1522) – Kishte një admirim të sëmurë për djemka lakuriq.

Pali III (1534-550) – Bëri Kardinalë nipat e tij adoleshentë. Me urdhërin e pasuesit të vet, Pal IV vuri në Itali modelin spanjoll të inkuizicionit.

Piu IV (1559-1566) – Nxorri dekret anti-semit.

Gregori XIII (1572-1582) – Jo vetëm që e mbështeti Masakrën e Ditës së Shën Bartolomeut, por edhe e uroi Mbretin e Francës dhe nxorri një medalje përkujtimore për masakrimin tragjik të 10,000 Hugenotëve.

Sikstus V (1585-1590) – Mbante një Bibël personale gjithë gabime, gafat e të cilës përpiqej t’i mbulonte një Kardinal i lartë. Kaq për pagabueshmërinë e Papës.

Urbani VIII (1623-1644) – Detyroi Galileon të përgënjeshtronte herezinë e sistemit djellor, gabim të cilin Kisha Katolike e pranoi vetëm katërqind vjet më vonë.

Benedikti XIV (1740-1758) – Nxorri qarkore anti-Semite.

Piu IX (1846-1871) – Pa i luajtur qerpiku shpalli doktrinën e pagabueshmërisë së Papës. Armik i betuar i gjithçkaje modern. Me Syllabusin e Gabimeve shpalli si armiqësore demokracinë, tolerancën fetare, edukimin publik dhe shtetin laik. Rrëmbeu një djalë të vogël çifut dhe e rriti si Katolik, derisa e bëri edhe prift.

Leo XIII (1879-1903) – Mbrojtës i Dënimit me Vdekje për heretikët dhe “dëmtues të tjerë të unitetit fetar”. Tepër pranë kohëve moderne për t’u pranuar.

Dhe tani, Gjon Pali II (1978-2005) – Një pjesë e proçesit të kanonizimit përfshin edhe një funksion që quhet Avokati i Djallit, i cili ka për detyrë të sjellë të dhëna kundër shenjtërimit të kandidatit duke paraqitur gjithë informacionin negativ që mund të mblidhen për të. Po të isha Avokati i Djallit kundër Papës Gjon Pali II, do të sillja këto fakte:

1.       Kur një Komision Papor nën Papën Pali VI do të votonte për të lejuar përdorimin e kontraceptivëve, Peshkopi Karol Vijtila luajti rol vendimtar në miratimin e një Raporti Minoritar me anë të cilit nxitej Palin VI që të nxirte qarkoren Humanae Vitae. Kjo shpallte se, që të quhej moralisht i vlefshëm, çdo akt seksual duhej të ishte “i hapur për transmetimin e jetës.” Që nga ajo kohë, kjo qarkore idiote e ka bërë çorap politikën, duke kërcënuar pavarësinë e individit dhe autoritetin laik. (Pa të nuk do të kishte ndodhur gjithë ajo rrëmujë rreth përfshirjes së kontraceptivëve në Obamacare.)

2.       Kaloi në heshtje vdekjen e dyshimtë, pas vetëm 34 ditëve në pushtet, të pararendësit të tij. (Dyshohet se vdekja kishte lidhje me skandalin bankar të Vatikanit, në të cilini ndërthurej, ndër të tjera, një lidhje mafjoze si edhe një bankjer që u gjend i vrarë. Trupi i Papës mund të jetë lëvizur te shtrati i tij dhe të jetë lënë aty që të duket sikur kish vdekur nga shkaqe natyrore.)

3.       Si Papë, GjPII nuk bëri sa duhet për t’iu kundërvënë epidemisë së dhunimeve seksuale nga ana e klerikëve (për të mos përmendur përpjekjet sistematike të kishës për t’i mbuluar ato). Dështim i pafalshëm. Jo vetëm kaq, por ai ishte mik i ngushtë - madje edhe mbështetës – i Marcial Macielit, themeluesit të Legjionarëve të Krishtit (një urdhër anti-modern me një doktrinë reaksionare; njeri që jetoi një jetë të shturrur me fonde që mblidheshin për misionet, përdorues droge, që kishte të paktën dy fëmijë të paligjshëm, dhe që kishte një histori të gjatë përdhunimesh. Frontline, Shkurt 2014). GJPII me vetëdije e lavdëronte në publik, duke e vështirësuar edhe më shumë punën e Ratzingeriy që ishte ngarkuar ta hetonte.

4.       I dha prelaturën, një status të veçantë nderi brenda Vatikanit, organizatës pro-fashiste, vetë-torturuese Opus Dei. (Ndërkohë që duhet ta kishte nxjerrë të paligjshme). Madje shkoi deri atje sa edhe të kanonizonte themeluesin e tyre, Jose Maria Escriva.

5.       Deklaroi se është mëkat për burrin edhe kur ndjen tërheqje seksuale ndaj gruas së tij (?). Budallëqet seksuale të Kishës s’kanë të mbaruar.

6.       Si kreu i një kishe që përzihet në politikën amerikane, urdhëroi Atë Drinanin të jepte dorëheqjen nga Kongresi (pa pyetur fare për pëlqimet e zgjedhësve). Ai miratoi urdhërin e Ratzingerit drejtuar Thomas Reese, redaktor liberal i revistës jezuite Amerika që të jepte dorëheqjen (pa pyetur fare për lirinë e shtypit). I mbylli gojën telologut liberal Hans Kung (pa pyetur fare për lirinë akademike).

7.       Në vitin 1994 Papa shenjtëroi dy gra italiane: Xhana Beretta Molla dhe Elisabeth Canori Mora. E para kishte vdekur me tumor në mitër në vitin 1962 pasi nuk kishte pranuar të bënte një operacion që do t’i kishte shpëtuar jetën asaj vetë duke i dhënë fundë shtatzënisë. Ajo la pas disa fëmijë jetimë. E dyta u nderua për qëndresën në një martesë jashtëzakonisht të dhunshme. Papa i quajti të dyja “modele të përsosmërisë së Krishterë“. Modele jo dhe aq të mira për gratë me dy para mend në kokë.

Megjithatë, për rastin tim s’ka shpresë, sepse Avokati i Djallit për Papën Gjon Pal II nuk merret fare parasysh. Ai u shenjtërua shumë shpejt (më pak se 9 vjet; në një kohë kur për disa shenjtë janë dashur shekuj) si rezultat i kërkesës nga masa dhe presionit nga Katolikët reaksionarë që e adhuronin.

Ky ishte vetëm një vështrim i shkurtër dhe shumë dashamirës i mbrapshtësive papore. Ka edhe shumë të tjerë që e meritojnë të përmenden, po a ia vlen? Kini parasysh që ky është informacion që njihet historikisht – le pastaj të mendosh se sa maskarallëqe dhe krime të tjera janë bërë dhe kanë arritur të mbahen fshehur.

Shënime:

1. Papët e vërtetë, që e pretendonin këtë pozicion dhe që njiheshin për autoritetin mbi të gjithë kishën (të paktën në Perëndim) nuk kanë ekzistuar deri në shekullin e pestë. Megjithatë, Kisha vetë i rendit si Papë të gjithë kryepeshkopët e Romës para kësaj kohe, duke përfshirë edhe Pjetrin, i cili sipas Shkrimeve jetonte në Judea (dhe përgjigjej përpara Xhejmsit) gjatë kohës që pretendohet se ka qënë Papë në Romë.

2. Në fillim, për shekuj me rradhë, shenjtët zgjidheshin me kërkesë të popullit. Kjo bëri që të shenjtëroheshin jo vetëm një dorë psikopatësh dhe personazhesh të tjerë legjendarë që nuk kanë ekzistuar kurrë (por kanë qënë thjesht gojëdhëna mitesh pagane).